Συμφωνώ, και επισης αν υπήρχε μια τέτοια κοινωνία αποδοχής δεν θα υπηρχε και λόγος να υφίσταται ο διαχωρισμός ετερό-ομό-αμφί, ή θα είχε μια δυναμική ανάλογη του ξανθός-μελαχρινός, συνήθως αυτοί που έχουν ανάγκη τους "διαχωρισμούς" και τους ονοματισμούς-ταμπέλες, εχουν επίσης την ανάγκη να προβάλλουν τους εαυτούς τους ως κάτι ανώτερο. Και μιάς και μιλάμε για ψυχική υγεία, είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα λεγόμενα του Ronald Laing στην δεκαετεία του 70, που χαρακτηρίστηκαν τότε ως αντι-ψυχιατρική. «Σε έναν κόσμο που οι γνωστικοί σκότωσαν μέσα σε 50 χρόνια 100.000.000 ανθρώπους, πού βρίσκεται η γραμμή που τους χωρίζει από τους τρελλούς ;» .....η κοινωνία χαρακτηρίζει παράφρονα και φρενοβλαβή εκείνον που απλώς διαλέγει έναν διαφορετικό δρόμο από εκείνον που ακολουθεί η ομάδα. Η «ψυχοπάθεια» είναι η ιδιότητα του πραγματικά φυσιολογικού ανθρώπου που αρνιέται να μπει η ζωή του «από την κούνια μέχρι τον τάφο» σε ένα κατεστημένο – προκαθορισμένο καλούπι...................................... ο R. D. Laing ξεκινάει τις θεωρίες του και την θεραπευτική του από μία ριζοσπαστική κριτική αυτής της ίδιας της κοινωνίας. πηγή http://www.rassias.gr/ANPOLI24.html