Φόνος «τιμής» Τούρκου ομοφυλόφιλου
Φόνος «τιμής» Τούρκου ομοφυλόφιλου Το Σάββατο 19 Ιουλίου κηδεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη ο εικοσιεξάχρονος Αχμέντ Γκιλντίζ (Ahmet Yildiz), μάλλον επειδή ήταν ανοικτά ομοφυλόφιλος. Ο Γκιλντίζ έφευγε με το αυτοκίνητό του από ένα καφέ του Βοσπόρου, όταν κάποιοι τον πυροβόλησαν. Χτυπημένος θανάσιμα, προσπάθησε να φύγει, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου, έπεσε σε έναν τοίχο και πέθανε λίγο μετά στο νοσοκομείο. Οι φίλοι του θεωρούν ότι επρόκειτο για έγκλημα τιμής. Ο Σεντέφ Κακμάκ (Sedef Cakmak), φίλος του Γιλντίζ και μέλος της οργάνωσης Lambda Instanbul, δηλώνει: «Υπήρξε θύμα του πολέμου, μεταξύ των παλαιών αντιλήψεων και των αναπτυσσόμενων ατομικών ελευθεριών. Νιώθω ότι κινδυνεύω: προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο στα γκέι δικαιώματα στη χώρα, αλλά όσο πιο ορατοί/-ές γινόμαστε, τόσο εκτιθέμεθα σε τέτοιες επιθέσεις.» Η Τουρκία ήταν μια χώρα κλειστή στον κόσμο μέχρι το 1980, οπότε η επιθυμία της να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση την ανάγκασε να ανοιχθεί. Καθώς άρχισαν να αναπτύσσονται οι έννοιες των δικαιωμάτων μειονοτήτων, όπως οι γυναίκες και τα ομοφυλόφιλα άτομα, η κοινωνία των πολιτών αναπτύσσεται διαρκώς. Όμως οι αλλαγές προκαλούν αντιδράσεις από τους παραδοσιακούς κύκλους. Σύμφωνα με τους φίλους του Γιλντίζ, το μόνο του έγκλημα ήταν ότι παραδέχθηκε την ομοφυλοφιλία του στην οικογένειά του. «Όσον καιρό τον γνωρίζω,δεν είχε μια φιλική συζήτηση με τους γονείς του. Μάλωναν διαρκώς για το πού ήταν, με ποιούς ήταν, τι έκανε», λέει ένας φίλος και γείτονάς του. Η οικογενειακή πίεση δυνάμωσε. «Ήθελαν να γυρίσει σπίτι, να δει έναν γιατρό που μπορούσε να τον "θεραπεύσει" και να παντρευτεί.» Λίγο μετά την αποκάλυψή του, ο Γιλντίζ πήγε στον εισαγγελέα λέγοντας ότι απειλείται η ζωή του. Δεν έγινε τίποτε. Πέντε μήνες μετά δολοφονήθηκε. Σύμφωνα με τις ομοφυλοφιλικές οργανώσεις, το γεγονός ότι η αστυνομία δεν του παρείχε προστασία είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας, αν όχι εχθρικότητας, με την οποία αντιμετωπίζεται η ομοφυλοφιλία από την τουρκική κοινωνία. Ο στρατός θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια (και για να απαλλαγεί κάποιος πρέπει να παρουσιάσει αποδείξεις, όπως πρωκτική εξέταση ή φωτογραφίες), ενώ τα ΜΜΕ αγνοούν ή κοροϊδεύουν τη βία εναντίον ομοφυλόφιλων. Η Τουρκία έχει παρελθόν στα εγκλήματα τιμής. Σύμφωνα με φετεινή κυβερνητική έρευνα, ένας άνθρωπος δολοφονείται κάθε εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολη, και σε όλη τη χώρα δολοφονήθηκαν 220 άτομα το 2007. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το θύμα είναι γυναίκα, αλλά αυτή θα είναι η πρώτη περίπτωση εγκλήματος τιμής κατά ομοφυλόφιλου, αν οι εικασίες των φίλων του Γιλντίζ αποδειχθούν σωστές. Ο κοινωνιολόγος Μαζάρ Μπαγλί (Mazhar Bagli), που έχει μιλήσει με 189 άτομα που καταδικάστηκαν για έγκλημα τιμής, δηλώνει: «Τα εγκλήματα τιμής καθαρίζουν έκνομες σχέσεις. Για τις γυναίκες ο όρος είναι πολύ ευρύς. Οι άντρες απολαμβάνουν μεγαλύτερη σεξουαλική ελευθερία, όμως η ομοφυλοφιλία θεωρείται ακόμη από πολλούς ανθρώπους πέρα από τα όρια. Πηγή: The Independent
Φόνος «τιμής» Τούρκου ομοφυλόφιλου Το Σάββατο 19 Ιουλίου κηδεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη ο εικοσιεξάχρονος Αχμέντ Γκιλντίζ (Ahmet Yildiz), μάλλον επειδή ήταν ανοικτά ομοφυλόφιλος. Ο Γκιλντίζ έφευγε με το αυτοκίνητό του από ένα καφέ του Βοσπόρου, όταν κάποιοι τον πυροβόλησαν. Χτυπημένος θανάσιμα, προσπάθησε να φύγει, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου, έπεσε σε έναν τοίχο και πέθανε λίγο μετά στο νοσοκομείο. Οι φίλοι του θεωρούν ότι επρόκειτο για έγκλημα τιμής. Ο Σεντέφ Κακμάκ (Sedef Cakmak), φίλος του Γιλντίζ και μέλος της οργάνωσης Lambda Instanbul, δηλώνει: «Υπήρξε θύμα του πολέμου, μεταξύ των παλαιών αντιλήψεων και των αναπτυσσόμενων ατομικών ελευθεριών. Νιώθω ότι κινδυνεύω: προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο στα γκέι δικαιώματα στη χώρα, αλλά όσο πιο ορατοί/-ές γινόμαστε, τόσο εκτιθέμεθα σε τέτοιες επιθέσεις.» Η Τουρκία ήταν μια χώρα κλειστή στον κόσμο μέχρι το 1980, οπότε η επιθυμία της να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση την ανάγκασε να ανοιχθεί. Καθώς άρχισαν να αναπτύσσονται οι έννοιες των δικαιωμάτων μειονοτήτων, όπως οι γυναίκες και τα ομοφυλόφιλα άτομα, η κοινωνία των πολιτών αναπτύσσεται διαρκώς. Όμως οι αλλαγές προκαλούν αντιδράσεις από τους παραδοσιακούς κύκλους. Σύμφωνα με τους φίλους του Γιλντίζ, το μόνο του έγκλημα ήταν ότι παραδέχθηκε την ομοφυλοφιλία του στην οικογένειά του. «Όσον καιρό τον γνωρίζω,δεν είχε μια φιλική συζήτηση με τους γονείς του. Μάλωναν διαρκώς για το πού ήταν, με ποιούς ήταν, τι έκανε», λέει ένας φίλος και γείτονάς του. Η οικογενειακή πίεση δυνάμωσε. «Ήθελαν να γυρίσει σπίτι, να δει έναν γιατρό που μπορούσε να τον "θεραπεύσει" και να παντρευτεί.» Λίγο μετά την αποκάλυψή του, ο Γιλντίζ πήγε στον εισαγγελέα λέγοντας ότι απειλείται η ζωή του. Δεν έγινε τίποτε. Πέντε μήνες μετά δολοφονήθηκε. Σύμφωνα με τις ομοφυλοφιλικές οργανώσεις, το γεγονός ότι η αστυνομία δεν του παρείχε προστασία είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας, αν όχι εχθρικότητας, με την οποία αντιμετωπίζεται η ομοφυλοφιλία από την τουρκική κοινωνία. Ο στρατός θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια (και για να απαλλαγεί κάποιος πρέπει να παρουσιάσει αποδείξεις, όπως πρωκτική εξέταση ή φωτογραφίες), ενώ τα ΜΜΕ αγνοούν ή κοροϊδεύουν τη βία εναντίον ομοφυλόφιλων. Η Τουρκία έχει παρελθόν στα εγκλήματα τιμής. Σύμφωνα με φετεινή κυβερνητική έρευνα, ένας άνθρωπος δολοφονείται κάθε εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολη, και σε όλη τη χώρα δολοφονήθηκαν 220 άτομα το 2007. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το θύμα είναι γυναίκα, αλλά αυτή θα είναι η πρώτη περίπτωση εγκλήματος τιμής κατά ομοφυλόφιλου, αν οι εικασίες των φίλων του Γιλντίζ αποδειχθούν σωστές. Ο κοινωνιολόγος Μαζάρ Μπαγλί (Mazhar Bagli), που έχει μιλήσει με 189 άτομα που καταδικάστηκαν για έγκλημα τιμής, δηλώνει: «Τα εγκλήματα τιμής καθαρίζουν έκνομες σχέσεις. Για τις γυναίκες ο όρος είναι πολύ ευρύς. Οι άντρες απολαμβάνουν μεγαλύτερη σεξουαλική ελευθερία, όμως η ομοφυλοφιλία θεωρείται ακόμη από πολλούς ανθρώπους πέρα από τα όρια. Πηγή: The Independent